2 Ağustos 2011 Salı

Buyuk Buhran

Gönderen Azra Rakicioglu zaman: 21:57
Su sicak yaz gunlerinin tam tersine icim buz gibi. Kendimi taniyamiyorum. O her daim gulen insan gitmis, yerine tahammulsuz, asabi, en ufak bir seyde parlayan, en fenasi da kendi cocuklarina katlanamayan bir canavar gelmis.
Artik cocuklarimla konusmuyor, onlara surekli bagiriyorum. Ozellikle Defne' me. Onun sadece iki bucuk yasinda kucucuk bir bebek oldugunu bildigim ve bunu kendime surekli hatirlattigim halde, kendimi ona bagirmaktan alikoyamiyorum. Halbuki o degil bu buhranin sorumlusu. Cocuklari isteyen bendim, kimse zorlamadi beni.
Hatta bana en cok ihtiyaci oldugu bir donemde ona kuma getiren ben, ona her saniye kizip duran da yine ben! Bunlari dusundukce kendimden nefret ediyorum ama yine de hincimi kucucuk bir cocuktan cikariyorum. Bazen verdigim asiri tepkilerden sonra bana oyle anlamli bakiyor ki, kendimden utaniyorum. Hatta nasil hala "anne, anne" diye pesimden konustuguna bazen inanamiyorum.
Cok zor bir donemden geciyorum. Allah' in gucune gider bu davranislarim diye korkuyorum. Ikisinin de ruh - beden sagligi yerinde cok sukur, neyin isyani bu ?
Hesapta her zaman ayaklari yere saglam basan eski ben nereye kayboldu? Bu kadar korkak ve zayif miydim?
Ne kadar ugrassam da toparlayamiyorum kendimi.
Defne de o kadar inatci ve korkusuz ki, benim bu canavar halime bile dikleniyor. Asla alttan almiyor. Sasiriyorum..
O kadar bunalimdayim ki , bazen Emirim' e bile bagirmaya ramak kaliyor - ki daha sadece bes aylik bir bebek! Ve ustelik cogu zaman uslu bir bebek.

Cocuklardan once cok yogun olarak calistigim icin butun gun iki bebekle olmak beni bozdu. Bir yandan onlari bakiciya emanet edemeyecek kadar korumaci, oteki yandan onlara surekli negatif yaklasacak kadar bunalimdayim. Ne yapacagimi sasirdim.

Bu canavardan kurtulmak istiyorum, bir an once..


8 yorum:

Deli Anne on 2 Ağustos 2011 22:10 dedi ki...

Canımmm :( Allah çocuklarımıza layıkıyla davranmayı nasip etsin; hoşgörüyle, merhametle her daim.. Benim önerebileceğim birşey yok, tek bildiğim dua, dua, dua!

deyda on 2 Ağustos 2011 23:17 dedi ki...

amin arkadasim..benim de tek bildigim dua , dua , dua..atlatacagim bu gunler, gececek ama su an dipteyim!

Pelin on 3 Ağustos 2011 00:26 dedi ki...

Benim sadece Defne'm var, 16 aylik, ama sizi o kadar iyi anliyorum ki. Bir yandan kardese alismaya calisan kiziniz, bir yandan dunyaya alismaya calisan oglunuz, ote yandan eski duzeninizi ya da iste bir duzen tutturmaya calismaniz, gelen giden, yapilacak edilecekler, surekli eksik ya da yarim kalan bir seyler insanin ustune ustune geliyordur. Yalniz degilsiniz, hepimiz zaman zaman, disardan bakildiginda herseyin yolunda gorundugu zamanlarda dahi boyle buhranlar yasiyoruz.hamileliginizin sonlarini dusunun, buradan takip edebildigim kadari ile herseyi cok guzel idare ettiniz, cok planli ve saglam bir kisiliginiz var. lutfen hic gecmeyecekmis zannetmeyin, gececek, bitecek. en kisa zamanda herseyin yoluna girmesini diliyorum, ferahliklar diliyorum.

deyda on 3 Ağustos 2011 09:08 dedi ki...

Destegin icin tesekkurler Pelin.. Gececek, biliyorum..sadece su anda cok zor..

Tombul Peri - Sıla on 3 Ağustos 2011 11:07 dedi ki...

Sonunda gerçekten ne hissettiğini yazan, anneliği allayıp pullayıp evimiz neşe dolu mutluyuz harikayız demeyen birisi...
Aynı düşünceleri aynı hisleri aynı üzüntüleri yaşıyorum ben de ve kimseye bunu söyleyemiyorum çünkü o zaman nasıl annesin sen sorularını bakışlarında görüyorum. Anne olmak çok zor ve bunun zorlukları ile başa çıkmak daha da zor.
Ben eşime anlattım mutsuzluğumu sıkıntımı, ilk önce tepki verse de o bile sen nasıl annesin dese de bir süre sonra anladı beni ve şimdi her şekilde bana yardımcı oluyor. Benim naçizane önerim ters karşılansa bile bunu eşinizle konuşmanız ve haftanın bir günü bile olsa off almaya çalışmanız. Ben tam zamanlı çalışan bir anneyim ve eşimle anlaştık her Salı akşamı benim gecem. Ya arkadaşlarımla buluşuyorum ya kendi başıma istediğimi yapıyorum ama Salı akşamı sadece benim gecem; çocuksuz, eşsiz, anne olarak değil ben olarak geçirdiğim bir zaman. Kesinlikle tavsiye ediyorum tüm sinirimi kızgınlığımı mutsuzluğumu hayal kırıklıklarımı alıyor bu zaman.
Yalnız değilsiniz bunu bilin...
Sevgiler

deyda on 3 Ağustos 2011 12:28 dedi ki...

Evet , annelik kimi zaman cok guzel, kimi zaman da cok zor. Duygularimi acik acik yaziyorum. Burasi benim dunyam ve sadece guzel tarafini yazmak basta kendimi kandirnak olur.
Senin yontemin cok guzel ama bunun icin biraz daha beklemem gerekiyor, cunku Emir henuz bes aylik ve hala sadece anne sutuyle besleniyor.
Esim sag olsun cok yardimci oluyor ama sadece hafta sonlari evde tabi.
Yalniz olmadigimi biliyorum.. Hepimiz atlatacagiz zamanla ve ileride bu zamanlari tebessumle hatirlayacagiz. Ama su anda Hayat hic kolay degil.

Peri on 4 Ağustos 2011 14:19 dedi ki...

:( geçecek demek çok kolay biliyorum, ama neyse ki yanında annen, kardeşin var yakınındalar, ben de geleceğim az kaldı sabret ortak :)) ayda yı getireyim de ordan tımarhaneye geçelim hep beraber :)) eylül-ekim den sonra çok çok rahatlayacaksın onu düşünmeye çalış az kaldı.
sıla nın dediğine de katılıyorum, her taraf süper annelerle harika yetiştirilen bebelerle dolu çok şükür :P

deyda on 4 Ağustos 2011 17:55 dedi ki...

Ahhh Peri, ne cektigimi bir Allah bliyor bir de ben. Annem, kardesim yanimda degil su an, o yuzden zorlaniyorum zaten. Alismisim onlarin rahatligina...gececek biliyorum ortak ama bunu bilmek de rahatlatmiyor su an icin..

Yorum Gönder

 

deyda'nın dükkanı Copyright © 2010 Designed by Ipietoon Blogger Template Sponsored by Emocutez